به سبک توفان

آرش قراگوزلو

به سبک توفان

آشیان شانه هایت را زیسته ام
در شامگاه کبریت و تردید
که غار غار کلاغان
قصر خورشید را
تسخیر میکند
و بید ها
با زبان لرزان
" لی لانه " های مرا
لانه میسازند
تو از قبیله ی کدام قبیله ای ؟
که آفتاب
به تماشای انارهایت
آسمان را
با شب
تعویض می کند
به بهانه ی درنگ لحظه ای زلال
لای گندم زار گیسوان تو
آشیان شانه هایت را
در خاطره ای خیس
باران با درختان
می سرود
و دریا
نیم خیز
تا ساق بلند سجده هایت...
شب
به غرور پوسیده ای
آبستن است ،
و درد
از جوشیدن
نمی ماند
آشیان شانه هایت ...