جلسه نقد آثار راه یافته به بخش نهایی جشنواره داستان انقلاب با حضور سروش مظفرمقدم

به گزارش روابط عمومی حوزه هنری خراسان شمالی، جلسه نقد آثار خانم عفت نیستانی با عنوان"چهل تکه" و علی مهدی دوست با عنوان"پرواز با دست های بسته" با حضور اعضا کارگاه داستان نویسی در روز چهارشنبه 21 بهمن برگزار شد. سروش مظفر مقدم نویسنده توانای خراسان رضوی پس از نقد داستان نویسان حاضر در جلسه  با توجه به مضمون دو داستان که مربوط به حوادث پیش از انقلاب بود گفت: در حوزه ادبیات انقلاب و جنگ کار شاخص نداریم و این در حالی است که انقلاب و هشت سال دفاع مقدس ایران بخشی از تاریخ و هویت ماست و نبایست مغفول بماند. وی ادامه داد: نویسندگان باید دغدغه کار در این بخش را داشته باشند تا بتوانند در این زمینه موفق باشند. وی با توصیه به مطالعه اثاری که در مورد تاریخ انقلاب اسلامی و دفاع مقدس نگاشته شده است گفت: آثار بزرگ کشورهای دیگر که با موضوع جنگ است را مطالعه کنید زمانی که درباره یک دوره تاریخی می نویسید باید اطلاعات خود را از آن دوره افزایش دهید و این برای نسل‌های سوم و چهارم که تجربه‌ای از آن دوران ندارند مهم است. مظفر مقدم گفت: بومی‌نویسی باید تقویت شود، زبان معیار داستان، زبان تهران نیست، امروزه در اکثر داستان ها لهجه نویسی دیده می‌شود و ضرب المثل‌های هر شهر و دیار زمانی که وارد داستان می شود باعث خوانش روان داستان می‌شود. وی افزود: در داستان‌ها نویسنده می‌تواند از میراث‌های قومی، زبانی و خرده فرهنگ‌ها استفاده کند، مشکل ما در سوژه نیست بلکه ما نگاهمان را عادت‌زدا نکرده‌ایم وگرنه با دقت به اطراف خود می توانید سوژه‌های زیادی به دست بیاورید. این داستان نویس گفت: نویسنده،  داستانش را برای خودش نمی نویسد بلکه برای مخاطب می نویسند بنابرین در نقد ما باید مخاطب را هم ببینیم به نوعی که در کنار داستان نویسی باید مخاطب پروری هم بکنیم.  مظفر مقدم در خصوص داستان " چهل تکه "  عفت نیستانی گفت: نویسنده گرایش به پر‌گویی ندارد و این خیلی خوب است که در کمترین مقدار بهترین معنا را برسانیم و ایجازی که در اثر خانم نیستانی وجود دارد خیلی خوب بود اما برای انتقال پیام داستان که کشف حجاب بود باید پیرنگ قوی‌تری وارد می‌کرد.  وی افزود: در این داستان لفظ به لحن تبدیل نشده و برخی دیالوگ‌ها هم متعلق به دوره رضا خانی نیست چراکه برای آشنایی با آن دوران خواننده باید مطالعه و تحقیق داشته باشد. مظفر مقدم همچنین در خصوص داستان "پرواز با دست های بسته" علی مهدی دوست گفت: نویسنده از راوی دوم شخص استفاده کرده است که عملا این زاویه دید یک زاویه دید عاطفی و محدود است و از بیرون، بر کل داستان احاطه دارد. وی افزود:این داستان کوتاه برای بیان یک حادثه انقلابی درست استفاده نشده است زیرا این داستان کنش و  واکنش دارد و برای زاویه دید دوم شخص مناسب نیست و در قسمتهایی به دلیل واگویه‌های مادر، اختشاش زاویه دید داریم.  همچنین وی با اشاره به برخی نکات در داستان گفت: اطلاعات زیاد روی ریتم کار اثر گذاشته و کُند شده است و فضای انقلاب خوب در نیامده و این به دلیل نا آشنایی با دوران انقلاب است وعواطف در این داستان زیاد و اغراق‌آمیز می‌باشد.