روایت قصه های بجنورد در « رادیو هفت »

به گزارش روابط عمومی حوزه هنری خراسان شمالی، نویسنده کتاب آبنبات هلدار در خصوص آشنایی‌اش با برنامه رادیو هفت گفت: به طور اتفاقی چشمم به برنامه‌ای افتاد که از همان دقیقه اول، یک دل نه، صد دل عاشقش شدم! فکر نمی کردم برنامه تلویزیونی « رادیو هفت » بتواند این قدر خوب باشد اما تیتراژ پایانی و اسامی عوامل حرفه‌ای تهیه آن را که دیدم، مطمئن شدم موفقیت برنامه اتفاقی و بی دلیل نبوده است.

مهرداد صدقی افزود: دوستانم در رادیو هفت کتاب «آبنبات هل‌دار» را مطالعه کرده بودند و به من پیشنهاد کردند داستان‌های کوتاهی با همان حال و هوای بومی برای‌شان بنویسم و با لهجه محلی برای مخاطبان بخوانم. بخشی از این داستان‌ها مربوط به جلد دوم کتاب «آبنبات هل‌دار» است که چون برای کتاب نوشته شده بودند، برای خوانش در رادیو هفت، مطابق الگوی یک برنامه تلویزیونی بازنویسی شدند. برخی داستان‌ها هم فقط برای رادیو هفت نوشته شده اند.

این نویسنده بجنوردی با اشاره به این که اثر بدون لهجه هم باید حرفی برای گفتن داشته باشد، گفت: داستان و شخصیت هایش باید از جذابیت لازم برخوردار باشند و اگر از لهجه هم به درستی استفاده شود، کار شیرین تر می شود مثل سریال «پایتخت» که سوای بهره گیری از لهجه مازندرانی، از متن و داستانی قوی هم برخوردار است. اگر تنها طعم اصلی کار مربوط به لهجه باشد و متن و فیلم نامه ویژگی های کیفی را نداشته باشد، لهجه نه تنها کمکی نمی کند بلکه حتی ممکن است موجب رویگردانی مخاطب شود. اگر استفاده از لهجه، بنیاد طنز داستان را شکل می دهد، باید تمام برنامه های شبکه های محلی که در آن ها از لهجه و گویش محلی استفاده می شود، طنزآمیز از آب درآیند در حالی که این طور نیست.

خالق آبنبات هلدار متن خوب را بنیاد یک اثر با کیفیت دانست و افزود: همه چیز از متن شروع می شود و یک تهیه کننده اگر هم هر چقدر برای تیم نویسندگی هزینه کند، ضرر نمی‌کند چون متن خوب، بنیاد یک اثر با کیفیت را تشکیل می دهد. شما حتی اگر برنامه هایی مثل مراسم اسکار، امی و یا گلدن گلوب را هم ببینید، متوجه می شوید که مجری های آن ها مدام شوخی می کنند اما تک تک این شوخی ها قبلاً توسط تیم شوخی نویس و حرفه ای نوشته شده و اصلاً بداهه نیست. هیچ برنامه سازی قصد ندارد برنامه بد و یا کم مخاطب بسازد اما مشکل بسیاری از برنامه سازان در شبکه های محلی این است که به متن بی توجه اند. امکان ندارد از یک متن بد کار خوبی ساخته شود اما عکس آن امکان پذیر است.

صدقی ادامه می دهد: در تولید برنامه های محلی و یا کارهایی که در آن ها از لهجه استفاده می شود قبل از هر چیز باید مخاطب و جامعه هدف برنامه مشخص باشد و اثر بر همین مبنا نوشته و تولید شود. نکته دیگر این است که باید دید کدام عناصر بومی، از ظرفیت لازم برای اثرگذاری در مخاطب برخوردار است. برخی واژه ها صرفاً در جغرافیای خاصی معنادار هستند و مخاطب سراسری با آن ها ارتباط برقرار نمی کند در حالی که بعضی واژه ها برای مخاطب ناآشنا هم می توانند جالب و بکر باشند بنا بر این چینش کلمات، دیالوگ ها، آهنگ بیان جملات و حتی غلظت به کار گیری لهجه در شبکه محلی و سراسری متفاوت است.

راوی برنامه رادیو هفت در خصوص برنامه « قصه های بجنورد » گفت: در این برنامه سعی کرده ام از واژه ها و لهجه ای استفاده کنم که مردم سراسر کشور بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. به طور حتم اگر قرار بود در شبکه استانی این قصه ها را بخوانم، بسیاری از دیالوگ ها، واژه ها و حتی آهنگ ادای برخی جملات را متناسب با مخاطب استانی تغییر می دادم بدون این که کلیت قصه تغییر کند.