شاعران جهان درونی شان را بشناسند

به گزارش روابط عمومی حوزه هنری خراسان شمالی، «حسن دلبری» استاد زبان و ادبیات فارسی و عضو هیئت علمی دانشگاه حکیم سبزواری در دومین نشست تخصصی «ماه شعر» که با رویکرد «زبان شعر، جهان شاعر» برگزار شد، به تبیین این محور پرداخت و یکی از مشکلات مهم و آفت شعر معاصر را گاهی عقب ماندن زبان از قافله زمان و گاهی جلو افتادن بیش از حد زبان از زمان، دانست و بیان کرد: در حقیقت هر دوی این آفت از جایی شروع می‌شود که زبان شاعر با جهان ذهنی و درونی شاعر هم سو و هم خوان نیست.
وی با بیان این که اصلا شاعران به جای این که زبانشان را عوض کنند، کافی است فقط در جهان خود تغییر ایجاد کنند، افزود: اگر جهان درونی و ذهنی شاعر عوض شود، خود به خود زبانی متناسب با این جهان شکل می‌گیرد و به زبان معتدل شعر تبدیل می‌شود که در هر دوره‌ای با دوره دیگر متفاوت است.
وی با تاکید بر این که لازم نیست شاعر جهان خود را با تصمیم‌گیری عوض کند، بلکه فقط کافی است جهان درونی عوض شده خود را بشناسد، تصریح کرد: مشکل ما این است که شاعر جهان تازه درون خود را نمی‌شناسد، در حالی که اگر آن را بشناسد، زبان خود را عوض می‌کند.
«دلبری» اظهار کرد: یکی از راه‌ها برای برون رفت از این مسئله حرکت به سمت شاعرانی است که با وجود این که دهه‌ها از شعرشان گذشته اما هم چنان ماندگار هستند، از طرفی هم باید از شاعرانی عبرت بگیرند که شعرشان پیش از خودشان مرده است.
وی خاطرنشان کرد: آن ها کسانی هستند که به کهنگی مفرط زبانی یا آوانگارد مفرط زبانی کشیده شده‌اند و اگر شاعران مجموعه شعر آن‌ها را سرلوحه قرار دهند و بر اساس آن ببیند که مخاطبان بیشتر چه گونه های از زبان را می‌پسندند، می‌توانند موفق باشند.
این شاعر خراسانی با تاکید بر این که جهان شاعر، زبان شاعر است و زبان در شعر همه چیز است و حتی ایدئولوژی شاعر را در زبان شاعر می بینیم و اگر دچار آسیب شود چیزی از شعر باقی نمی‌ماند، افزود: وقتی زبان شاعر که تجلی گاه جهان شاعر است دچار آسیب شود دیگر مولفه دیگری نمی‌ماند که روی آن تاکید کنیم.
سراینده مجموعه‌های «پس لرزه های عشق» و «چشمان من جنون تماشا گرفته اند» به انقلاب‌ها و دگردیسی‌هایی که به لحاظ زبانی در شعر اتفاق افتاد، پرداخت و از این که بعد از جریان بازگشت مشروطه زبان ما نوکلاسیک شد و کم کم به سوی زبان فرم و بعد به سمت پست مدرنسیم حرکت کرد، سخن گفت و آن را مورد بررسی قرار داد.
دکترای زبان و ادبیات فارسی با بیان این که شعر ما بعد از دوره بازگشتی که پشت سر گذراند و دوره موفقی هم به لحاظ زبانی در شعر ما نبود، باید به سمتی حرکت می‌کرد که زبان را متناسب با زمان خود تنظیم می‌کرد، تصریح کرد: سرانجام نیما میدان دید تازه‌ای به روی شاعران هم عصر و شاعران بعد از خود باز کرد، که بخش عمده آن مربوط به زبان بود.
مسئول واحد آفرینش‌های ادبی حوزه هنری خراسان شمالی هم از این که در این محفل ادبی که به شکل ماهانه برگزار می‌شود و شاعران تازه‌ترین سروده‌هایشان را که در دل کارگاه‌ها تولید و چکش‌کاری شده است، قرائت کردند، سخن گفت.
«سیدی زاده» افزود: این محفل فرصتی را برای شاعران جوان و نوقلمی که کمتر می‌توانند در شب شعرها عرض اندام کنند، فراهم کرد.