شاعره: نیّره قاسمی

**********************************

به: حضرت زینب (س)
بالَش شکسته بود،پریدن نداشت که
آن زن که نای و پای دویدن نداشت که

با کاروان خسته به سمت چه می دوید؟
هر قدر می دوید رسیدن نداشت که!

هر روز پر فروغ پر از درد، مثل شمع
می سوخت لحظه لحظه و دیدن نداشت که

آن چادری که کرد تیمّم به خاک راه
کی از سرش کشید؟کشیدن نداشت که!

هی ناله، ناله، ناله و فریاد و اشک و آه
هی مویه، مویه، مویه، شنیدن نداشت که!

وقتی سر عزیز دلش روی نیزه رفت
حتّی توان جامه دریدن نداشت که...

آن زن نگفته های دلش را به «شام» گفت
«آنجا که شهر،گوش شنیدن نداشت که ...»

***********************************************************

 شاعره: نیّره قاسمی