غزلی از حسن روشان

غزلی از حسن روشان:

حرف‌های نگفته ای دارم؛ حرف‌های نگفته ای داری

از سرت دست بر نمی دارم؛ از دلم دست بر نمی داری

شعر و باران و هر چه نا ممکن، در نگاه تو شکل می گیرد

من تو را عاشقانه می میرم، تو اگر عاشقانه بگذاری

باز هم چتر و کوچه و باران، هق...هق بادهای سرگردان

حجم سیال سایه ای در مه، تلی از عقده های تکراری

آه! بگذار بگذریم از من؛ تو بگو بر سرت چه آوردی؟

مثل این ابرهای دم کرده، دائماً با خودت کلنجاری