موسیقی الهی / حسین حصاری

موسیقی الهی:

حسین حصاری

موسیقی صورتی است که بوسیلۀ آن میتوان به عالم معنی دست یافت اما صورتی که بوسیلۀ روح انسان صیقل خورده وکثرتی در آن مشاهده نمی شود.آئینه ایست که جمال عالم قدس را میتواند جلوه گرکند و بیشتر با عالم مجردات پیوستگی دارد.

روح انسان از عالم قدس سرچشمه گرفته وموسیقی ارتباط دهنده ویاد آور آن وادی است،جایی که روح انسان نواهای جاویدان قدسی را شنیده است.

پس اگر انسان به موسیقی ای گوش فرا دهد که منشآ آن بر گرفته از عالم قدس باشد شخص را از عالم خاکی جدا کرده و در فضای ملکوتی به پرواز در می آوردو این خود باعث سرور و شادیِ عمیقی در انسان خواهد شد.

  دل وقت  سمـاع  بوی  دلدار بَرَد             جان را به سراپرده اسراربَرد
  این زمزمه مرکبی است مرروح تورا     بردارد وخوش به عالم یار برَد 
                                                                                            (سعدالدین حمویه)

غزالی در کیمیای سعادت میفرماید:بدان که ایزد تعالی را سرّی است در دل آدمی که آن در وی همچنان پوشیده است ،همچنین سماع وآواز خوش و موزون که گوهر آدمی را بجنباند و در وی چیزی پدید آرد بی آنکه آدمی را در آن اختیاری باشد وسبب آن مناسبتی است که گوهر آدمی را با عالم علوی است و عالم علوی عالم حسن و جمال است و اصل حسن و جمال تناسب است وهر چه متناسب است  نمودِ کاریست از جمال آن عالم ،بدان سبب آگاهی در دل پدید آید وحرکت و شوقی پیدا شود که آدمی خود نداند که آن چیست واین در دلی بُوَد که ساده باشد و هر که را دوستی خدای تعالی بر دل غالب باشد سماع(موسیقی) وی را مهم بُوَد.

نگویم سماع ای برادر که چیست           مگر مستمع را بدانم که کیست
گر از برج معنی پّرّد طیر او               فرشته فرو ماند از سیر  او
                                                                                            (سعدی)