هنرمند انقلابی، هنر انقلابی تولید می‌کند

او معتقد است «کسی که در زندگی خود، چه از لحاظ شخصیتی و چه به لحاظ رفتاری، ویژگی‌های یک جوان انقلابی را نهادینه کرده باشد، مطمئنا کار انقلابی تولید خواهد کرد. بر این اساس که امضای هر هنرمند پای هر اثر اوست؛ پس اثر یک جوان انقلابی یک هنر انقلابی خواهد بود  و آنچه از دل بر آید، لاجرم بر دل نشیند.» به اعتقاد وی این اعتقاد و باور است که منشأ تولیدات هنری اصیل خواهد شد. روحانی می‌گوید: «تولید برای جشنواره‌های انقلابی مثل فجر و رضوی و ایثار، بدون اعتقاد به اهداف و آرمان‌های آن خود را به وضوح در اثر نشان خواهد داد.»   در ادامه از وی درباره شهید اوینی می‌پرسیم. این طور پاسخ می‌دهد: «جایگاه ایشان در هنر انقلابی تثبیت شده است. ایشان هنر را با واقعیت‌های انقلاب تلفیق کردند و برای هنرمند یک الگو است . با نامگذاری یک روز نمی‌توان کاری کرد، اما این روز می‌تواند نقطه آغاز خوبی باشد برای تبین برنامه‌هایی که می‌تواند در راستای هنر انقلاب اسلامی باشد. دونده در نقطه آغاز برنده نیست بلکه باید حرکت کند.» روحانی معتقد است که «تئاتر نتوانسته به سمتی پیش برود که در راستای اهداف هنر و انقلاب اسلامی پیش برود و هنر تئاتر بیشتر به سمت گیشه‌ها پیش رفته است. هنرمندان نسل جوان ما با برخی مفاهیم فاصله گرفته‌اند و فاصله گرفتن به این معنی نیست که مخالف آن شده‌اند بلکه به این معنی است که با آن مفاهیم نا آشنا هستند.» به اعتقاد این کارگردان تئاتر، اگر تئاترهای مستر ما به سمت الگوهای اسلامی و انقلابی پیش بروند مطمئنا تئاتر جایگاه خود را برای استفاده از سوژه‌ها و تکنیک‌های ناب در حوزه انقلاب و هنر با استفاده از پیشکسوتان تئاتر پیدا خواهد کرد. «خوشبختانه حوزه هنری اهداف خود را جوری تنظیم کرده است که به سمت انقلاب اسلامی پیش بروند اما باید در این مسیر الگوهای مناسبی را سر راه جوانان قرار دهیم. هنرمند نسل امروز یا الگوی مناسبی را ندیده است یا هم اگر الگوی مناسبی هست به خاطر بعضی ظواهر، جوان امروزی جذب آن نشده است. منابع خوبی نداریم و اگر منبعی هم هست در حوزه انقلاب و هنر متأسفانه شعار زده است. ما در حوزه هنر ادبیات انقلاب اسلامی به سمت محتوای خوب پیش رفتیم کتاب‌هایی مثل دا و بابا نظر که مخاطب خود را جذب کرد.»  روحانی عقیده دارد که پس از انقلاب اسلامی، هنر انقلاب به جایگاه واقعی خود نرسیده است. می‌گوید: «به نظر من سی و شش سال کم نیست که می‌شد در این سال ها هنر به اضافه انقلاب اسلامی جواب بدهد و به جایگاه واقعی خود برسد؛ اگر امروز جوانان ما کار انقلابی نمی‌کند عوامل مختلفی دارد، از شرایط کافی تا مخاطب و هزینه‌های مالی و نبود محتوای خوب می‌تواند عواملی باشد که باعث می‌شود به این سمت نرود. باید قبول کنیم هنرمند هم زندگی دارد و در این زندگی احتیاج به بعضی هزینه‌ها برای رسیدن به هنر دارد. متأسفانه تئاتر جایگاه مالی خود را در بین هنرهای نمایشی نتوانسته پیدا کند.»  او در ادامه به بحث جشنواره‌ها و حضور هنرمندان شهرستانی هم اشاره می‌کند و می‌گوید: « هنرمندان شهرستانی جرات شرکت در جشنواره‌های موضوعی که به صورت کشوری برگزار می‌شود را ندارد. در جشنواره های استانی با موضوعات آزاد نیز هر کسی وارد می‌شود و باز هم تئاتر به جایگاه واقعی خود نمی‌رسد و حرفه‌ای‌های تئاتر کنار کشیده‌اند. در تئاترهای کشوری هم هنرمندان شهرستانی چون مجالی برای رقابت با هنرمندان تهرانی ندارند، شرکت نمی‌کنند. اینها عواملی هستند که باعث می‌شوند هنرمند بعد از مدتی جذب شدن رها شوند.»  عقیده روحانی درباره حمایت ارگان‌های مرتبط با مباحث فرهنگی سؤال می‌کنیم و اینکه آیا توانسته‌اند وظایف خود را به درستی انجام دهند یا خیر. می‌گوید: «در استان، نهادهای حمایتی سعی خود را برای اینکه بتوانند هنر را عرضه کنند -در حد توان- انجام می‌دهند اما مخارجی که برای تولید اختصاص می‌دهند، با هزینه همخوانی ندارد. این باعث می‌شود که افراد حرفه‌ای وارد کار نشوند و غیر حرفه‌ای‌ها هم صرفاً برای انجام یک تئاتر وارد شوند. نتیجه این می‌شود که کار ضعیفی ارائه شود و مخاطب فکر کند که کار تئاتر به این ضعیفی است. گلوله برف تئاتر ما روز به روز آب می‌شود و مخاطب و هنر مندان حرفه‌ای ریزش می‌کنند.»  او درباره وضعیت تئاتر انقلابی در استان خراسان شمالی می‌گوید: «می‌توانیم به لحاظ کمی بگوییم کارهای خوبی دراستان شده است ولی از نظر کیفی رشدی نداشتیم. این به خاطر این است که تئاتر ما معیارها و تشخیص مناسبی ندارد. سهل الوصول بودن تئاتر باعث شده است که تئاتر دم دستی شود. این گله‌مندی وجود دارد که به هر کسی اجازه تئاتر نمایش داده می شود و این باعث می‌شود که سلیقه مخاطب و دید مخاطب دچار آسیب شود.»