پیشکسوت تئاتر بجنورد - منوچهر محمد پور

 

مصاحبه با آقای منوچهر محمد پور
امروز حوزه هنری خراسان شمالی میهمان یکی از پیشکسوتان عرصه تئاتر شد، آقای منوچهر محمد پور با 41 سال سابقه فعالیت ، ایشان با وجود خستگی راه سفر ، این مصاحبه رو انجام دادند، ایشان با روی باز پذیرای ما شدند و حال از شما عزیزان هم دعوت میکنم به این گفتگوی خودمانی توجه نمائید.

- آقای محمدپور شما از کی شروع به فعالیت در تئاتر کردید؟
از پنجم ابتدایی این کار را شروع کردم

- به کدام یک از کارهایتان تعلق خاطر بیشتری دارید؟
آخرین اثر آخرین بازی را بسیار دوست میدارم چون از زندگی شخصی خودم است و خیلی به دلم نشسته.

- شما هم در عرصه نویسندگی فعالیت دارید و هم کارگردانی ، لطفا توضیح دهید چطور یک اثر خلق میشه؟
متن نمایش رو بیشتر در اطرافم جستجو میکنم  و سوژه یابی صورت میگیره ، البته کارهای نمایشی بستگی به زمان  هم داره ، شروع جنگ تحمیلی ، اتفاقات روز و... و تمام کارهامو در ذهنم میچینم و بعد نوشتنش 5 ماه طول میکشه  ، و من بیشتر از اول فروردین کارهامو شروع میکنم و تا آبان ادامه داره و به دهه فجر هم میرسه.

- از 24 ساعت روز چقدرش به کار شما تعلق داره؟
تمامش هست ، من در زیر زمین منزل تمرینات رو انجام میدم، میزانسن می دهم و کل زندگی من تئاتره اکثر کارهامو هم در منزل تمرین می کنیم.

- از فرزندانتون هم بگید ، علاقمند هستند به کار شما؟
بچه ها هنرمند هستند، دختر بزرگ من لیسانس نقاشی است و قبلا بازیگر تئاتر هم بود، دختر کوچک من هم بهترین بازیگر تئاتر شد و الان کمتر فعالیت دارد، پسرم هم مربی حرکات موزون است و همسرم هنرمندانه ما را حمایت میکند.

- اولین منتقد کارهای شما کیست؟
در اوایل کارهایم را به معلم های ادبیات میدادم و ایشان مطالعه می کردند و نظر میدادند الان هم در موقع تمرین هم هرکس دوست داشته باشد می تواند کارهای مرا ببیند و نقد کند.

- تخصص و تجربه در کار نمایش چقدر موثره و نقش کدوم پررنگتره؟
فقط درس خالی کافی نیست تجربه کلاس بزرگتریه، مثلا در زمینه کارگردانی میگن 2 نوع کارگدان هست ، کارگردانی که نباید بازیگر باشه و کارگردانی که باید بازیگر باشد. به نظر من کارگردان باید تمام فوت و فن ها رو بداند ، سواد و درس باید در کنار تجربه باشد ولی الان فکر و ذهن در کتابها غوطه ور شده، اصا به نظر من زندگی یعنی تئاتر و تئاتر یعنی زندگی

- وضعیت تئاتر استان رو چگونه می بینید؟
الان به نقطه ای رسیده که اثری از آن وجود نداره و به حالت مرده درآمده، سالنها درهایشان بسته شده و مختص جشنواره های سالانه شده، در سال یک جشنواره می گذارند که کارها پربار نیست ، با عجله و بدون تمرین بدون سالن انجام میدهند تا کاری کرده باشند. الان افرادی که شخصی کار میکنند فقط به خاطر ذوق و شوقشانه ، خود من الان 2 کار در دست دارم که یکی دانشجویی است و دیگری کودک

- مشکل  این وضعیت کجاست؟
به نظر من مساله اصلی بودجه است  بعد در اختیار نگذاشتن سالن برای تمرین با مدت کافی ، با 2 شب که نمی شود میزانسن داد، ما الان در اتاقهای کوچک خودمان تمرین می کنیم ، یکی دیگر از مشکلات هم فنّی نبودن افرادی است که مسئولیت هنری دارند، به نظر من اگر مسئول هنری دلسوز نمایش باشد ، هنر نمایش به ان جای اصلی خود می رسد.

 - خود بازیگران چه نقشی در بروز این مشکلات دارند؟
بعضی سواد هنرمند را بیان می کند که با هنر روز  جلو نمیره ، ولی قبول کنید همه گروهها هم که خوب باشند اگر امکانات نباشد نمی شود کار کرد، در ضمن مسئولی که باشد تا بچه ها را دور خودش جمع کند و نگهدارد نیست.

-الان کارها چطوریه مردم دوست دارند؟
 کارها گنگ است خاص است ، عامیانه نیست ، تماشاگر عام سردرگم هستند و چیزی متوجه نمی شود، سالن ها دور از مرکز هستند و سخت است برای تماشاگر ، هزینه ای که برای دیدن یک نمایش برمیدارد زیاد است و نمایشها کیفیت ندارند.

- وضعیت نماتیشنامه نویسی را در استان چگونه می بینید؟
نمایشنامه نویس در استان نداریم ، منظور کسی که به طور مدام در حال نوشتن باشد، افرادی که هستند فقط در سال یکی دو بار می نویسندو یا هر چند سال یکبار یه موضوع می نویسند ، من 41 سال است خودم می نویسم و اگر متن خوب باشد
کارها هم خوب خواهد بود، در ضمن نمی توان از اثرات ماهواره ها و تلویزیون هم غافل بود ، اینها هم باعث میشه از تماشاگر تئاتر کاهش پیدا کنه.

-  از حوزه هنری استان چه انتظاری دارید؟
  بچه های نمایش را جذب کند ، هنرمند دغدغه اش نگهداشتن حرمت هاست و احترام، و یا خیلی کارهای کوچک و جزئی که باعث خوشحالی مراجعه کنندگان می شود انجام دهید .