محمد داور پناه

امروز جوانی به حوزه هنری آمد که عطر شهرت پدرش جلوتر از او وارد شد، آقای اکبر گریوانی که همراه او بود گفت: غلامرضا داورپناه پدرشه.... و این نام یادآور افتخارات تئاتر شهر و استان ماست غلامرضا داورپناه در سال 56 جشنواره ساری شهرت کسب کرده بود
با تمام این احوال ما گفتیم بنشینیم و با او مصاحبه ای ترتیب دهیم....

محمد داورپناه ، متولد: 20/11/61 در بجنورد، متاهل است و هنوز فرزندی ندارد، دیپلم فنی دارد و مسئول امور هنری شهرداری است

- از چه سالی وارد عرصه تئاتر شدید؟
اولین کار را در سال 67 به عنوان کودک خردسال با نمایش تار شروع کردم ، پسر بخشی نمایش بودم

- از چه سالی حرفه ای به این کار پرداختید؟
از سال 74 با کار کواغلی ، که نقشم راوی نمایش بود

- متن ها رو خوب حفظ می کنید؟
(در ابتدا خندید و سپس گفت:)
در حفظ کردن بسیار ضعیفم، به طوری که همیشه در آخرین تمرین می توانم حفظ کامل انجام دهم. و اگر سوفلور نباشد که یادآوری کند دچار مشکل می شوم.

- با این تعریفی که کردید تا حالا اتفاق هم افتاده در اجرا متن رو فراموش کنید؟
بله در نمایش گل شروانی در صحنه نسوان ، مغزم قفل کرد. البته اون کار از کارهای سنگین بود ، 28 نفر بازیگر داشت.

- کدام نمایش را بیشتر از همه دوست دارید؟
تئاتر خان کلمیشی ، چون به قداست مملکت و افراد اون برمی گشت، دلاور مردی زنان و بی کفایتی ناصرالدین شاه بود

- از گروه میلاد بگید؟
من خودم الان گروه شیدوش ناظران را دارم که به خاطر آقای ناظریان، استاد تئاتر تمام تئاتریهای بجنورد هستند را تشکیل دادمف از سال 85 تشکیل دادم و از اعضا این گروه هم می تونم به سیاوش خراسانی ، ایمان فرهی ، خانم نومیشی ، علی یزدانی هستن البته لیدرهای ما 6 نفر هستن که سرپرست و کارگردان خودم هستم

- چطور به عرصه کارگردانی وارد شدید؟
من این کار رو به ارث بردم تا بخوام یاد بگیرم ، و از سال 85 وارد این کار شدم با نمایش دارلی که درباره ظلم و ظلم ستیزی بود و 7 شب اجرا داشت. این چون اولین کار من بود 6 ماه از نگارش متن تا به روی صحنه ، طول کشید.

- در این زمان اگه یه جوون بخواد وارد تئاتر بشه باید چکار کنه؟
اولش که باید استعداد داشته باشه بعد سه گزینه سواد ، پارتی، پول،یکی از اینها رو باید داشته باشه، شاید من هم اگه پدر و عموم در این عرصه فعال نبودن الان در این موقعیت نبودم. در تئاتر تبعیض ها هست رفتارها اخلاق ها ادمهای مختلف و در این بین باید شخصیت اجتماعی بالا داشته باشن

- اگه قرار باشه بپرسیم استادتون کیه چی میگید؟
اولش که پدرم بعد عموم جمشید داورپناه

- تا حالا از استاداتون چوب خوردین؟
بله خیلی هم زیاد ، چوب استاد خوردن داره تا خوب یاد بگیری، یک اشتباه کوچک رو هم نمی گذشتن ف طوری گروه با فرد خاطی برخورد می کرد که اون شخص خودش از رفتارش پشیمون میشد و یا کار های سنگین رو به فرد خطاکار میدادن ولی نکته مهم هم در این مواقع به موقع دست ادمو گرفتن استاد بود ، طوری رفتار می کردن که فرد از کار زده نشه.

- در این مدت یه خاطره بگید که خیلی براتون درس داشت؟
برای نمایش چپر که عموم جمشید داورپناه کارگدانش بود و برای اجرا رفتیه بودیم تهران ، ایشان یک دستمال به گردن انداخته بودن و داشتن صحنه رو تی می کشیدن ، وقتی خبرنگار آمد و کارگردان را خواستن و ما گفتیم ایشانن باور نکردن و کارت شناسایی خواستن و بعد از اینکه ثابت شد بهشان ایشون واقعا کارگردانن ، حسابی شرمنده شدن . من درس تواضع را از ایشان یاد گرفتم این که رتبه و درجه مهم نیست ، شخصیت فرد مهمه.

- دلیل استقبال نکردن الان مردم رو در چی می بینید؟
به نظر من چون غیر حرفه ایها وارد شدن و کار ضعیف انجام دادن اینجوری شد، مثلا یکی بعد از 2، 3 تا بازی در تئاترها به یکباره هوس کارگردانی به سرش میزنه و با چندتا از دوستاش کار میکنه ف معلومه نتیجش چیه! مردم این فرد رو به خاطر بازی در اون کارهای قوی به یاد دارن کارهایی که کارگردانیش مال کس دیگه بوده ، بعد که یه همچین کار ضعیفی از اون می بینن کم کم اعتمادشونو از دست می دن و این یعنی تماشاگر گریزی.

- به نظرتون سواد بیشتر موثره در انجام یک کار یا تجربه؟
 اگر هر دو در کنار هم باشن خوبه ، ولی سواد خالی به درد نمی خوره ، یک عالم مطالب و متدهای جدید رو می خوان در کارها پیاده کنن بعد چون تجربه ندارن تبدیل به کار ضعیف میشه.

- یک خاطره برای خوانندگان صفحه خودتون بگید؟
سال 83 نمایش گل شروانی را برای جشنواره کاشمر بردیم که بعد از انتخاب در مراحل تخصصی به مرحله آخر که باید داورها با نگاه سلیقه کار را انتحاب می کردن رسید قبول نشد ، جشنواره یک نوازنده از تهران اورده بود که او در مراسم پایانی همین اهنگ گل شروانی ما رو اجرا کرد و این انرژی فوق العاده ای به همه ما داد

- دوست تئاتری شما :   مهران رحمانی
- اولین منتقد کارهای شما:  مهران رحمانی

- و آخرین حرف اقای محمد داورپناه: خواست بنویسیم که او از مجتبی مدرسی فر برای زحماتش ممنون است و یادش را گرامی میدارد.