تقدیم به امام حسین (ع)

 

تقدیم به امام حسین (ع)

شب می گذشت و دست قضا بر صلیب بود
مردی که از سلاله ی پاک و نجیب بود

شمشیر و سنگ و تیر  به خورشید می زدنند ...
از تنگنای فاجعه دل ، ناشکیب بود

آوای غربتی نفس ظهر را برید
حُری نمانده بود و نگاهی غریب بود

خونابه از قساوت شمشیر می چکید
در آسمان فغانه و اشک و نهیب بود

یک سنگ دل چراغ هدایت شکست و رفت
از عشق و مهر و عاطفه او بی نصیب بود

ابری سیاه دور زمین را احاطه کرد
گویا زمان بدون فرازو نشیب بود

نفرین به سنگ دلی که به خون کشید
خورشید عشق را که بدون رقیب بود

آن دم به رغم پهنه ی خونین کربلا...
شب می گذشت و حسابی عجیب بود

حالا هزار سال پس از آن عروج سرخ
مردی که:(1) بر لبش دَمِ امن یجیب بود

گویا کنار تربت تنها مرید خود
از حال رفته گرچه کمی نا نجیب بود

م- شوریده سید مهدی نژادهاشمی 17/9/1389

1- منظور از مردی خود شاعر است (شوریده)